Mamy Podobnie

Przeciążenie Sensoryczne w Spektrum Autyzmu: Jak Rozpoznać i Skutecznie Wspierać

Osoby w spektrum autyzmu (ASD) często doświadczają różnic w przetwarzaniu sensorycznym, co może prowadzić do przeciążenia. Ich układ nerwowy inaczej odbiera, przetwarza i interpretuje bodźce, które dla osób neurotypowych są neutralne (Autism.org.uk, Polski Autyzm). Zrozumienie, że te różnice nie są „złym zachowaniem”, lecz biologiczną reakcją na przytłoczenie, jest kluczowe dla właściwego wsparcia.

Czym Jest Przeciążenie Sensoryczne?

Przeciążenie sensoryczne następuje, gdy mózg otrzymuje więcej bodźców (dźwięków, świateł, zapachów, dotyku, smaków, bodźców przedsionkowych lub proprioceptywnych), niż jest w stanie efektywnie przetworzyć w danym momencie. Bodźce te mogą być odbierane jako zbyt intensywne (nadwrażliwość) lub zbyt słabe (niedowrażliwość). Przeciążenie sensoryczne, będące wynikiem atypowego przetwarzania bodźców sensorycznych (nadwrażliwości lub niedowrażliwości), jest powszechnym i istotnym wyzwaniem dla osób w spektrum autyzmu (ASD). Może ono prowadzić do znacznego dyskomfortu, wycofywania się, a nawet ostrych reakcji behawioralnych (tzw. burnout, meltdown, shutdown)

Zaburzenia przetwarzania sensorycznego, formalnie włączone do kryteriów diagnostycznych ASD (DSM-5), występują u około 90% osób w spektrum autyzmu. Obejmują one trudności w modulacji, dyskryminacji i integracji informacji odbieranych przez zmysły (wzrok, słuch, dotyk, węch, smak, zmysł przedsionkowy – równowaga i propriocepcja – czucie głębokie).

Przeciążenie sensoryczne (Sensory Overload) jest stanem wynikającym z nadmiernej stymulacji jednego lub więcej systemów sensorycznych, często z powodu nadwrażliwości na bodźce, które dla osób neurotypowych są neutralne lub ledwo zauważalne (np. głośne dźwięki, jasne światło, drażniące faktury).

Jak Rozpoznać Przeciążenie Sensoryczne?

Rozpoznanie przeciążenia sensorycznego u osoby w spektrum autyzmu wymaga uważnej obserwacji zachowania w różnych środowiskach oraz identyfikacji bodźców wyzwalających (triggerów).

Rozpoznawanie przeciążenia sensorycznego (zwykle wywołanego nadwrażliwością) u osoby w spektrum autyzmu wymaga wnikliwej obserwacji jej reakcji na bodźce w różnych sytuacjach. Kluczowe jest nie tylko zidentyfikowanie wyzwalaczy (triggerów), ale także odróżnienie wzorców unikania stymulacji od jej poszukiwania. Takie podejście pozwala zrozumieć unikalny profil sensoryczny danej osoby.  

 

System Sensoryczny

Typowe Bodźce

Objawy Nadwrażliwości (Hipersensytywność) / Unikanie

Objawy Niedowrażliwości (Hyposemsytywność) / Poszukiwanie

Słuchowy (Auditory)

Głośne lub nagłe dźwięki (np. odkurzacz, alarm, gwar tłumu), muzyka w tle.

Zakrywanie uszu, wycofywanie się, lęk, irytacja, mruczenie lub szeptanie do siebie w głośnym otoczeniu.

Brak reakcji na głośne dźwięki, wydawanie głośnych dźwięków/krzyków, lubienie głośnej muzyki, stukanie przedmiotami.

Wzrokowy (Visual)

Jasne, migające lub fluorescencyjne światło, bałagan wizualny, tłumy.

Mrużenie oczu, unikanie kontaktu wzrokowego, niepokój przy zmianie oświetlenia, preferowanie ciemnych lub słabo oświetlonych miejsc.

Wpatrywanie się w światło lub migające obiekty, bliskie oglądanie przedmiotów, ruchy palcami przed oczami.

Dotykowy (Tactile)

Niektóre faktury ubrań (np. metki), lekki lub niespodziewany dotyk, klejące substancje.

Unikanie dotyku (obronność dotykowa), sztywne ubrania, drapanie lub pocieranie skóry, strach przed myciem włosów.

Nadmierne dotykanie ludzi/przedmiotów, poszukiwanie silnego/głębokiego docisku (np. siadanie pod ciężkim kocem), brak reakcji na ból lub temperaturę.

Węchowy/Smakowy (Olfactory/Gustatory)

Silne zapachy (np. perfumy, chemia), wybrane smaki lub tekstury jedzenia.

Silny wstręt, wymioty, wybiórczość pokarmowa (jedzenie tylko określonych tekstur), odmawianie wejścia do pomieszczeń o specyficznym zapachu.

Wąchanie przedmiotów nieżywnościowych, lizanie lub próbowanie przedmiotów, poszukiwanie bardzo intensywnych smaków (np. ostre lub kwaśne).

Przedsionkowy (Vestibular) – Równowaga

Nagłe zmiany pozycji ciała, intensywny ruch (np. karuzela).

Niepokój, dyskomfort przy szybkim ruchu lub zmianie pozycji, lęk wysokości, unikanie schodów.

Intensywne poszukiwanie ruchu (np. kręcenie się w kółko, bujanie), podskakiwanie, nieświadomość zawrotów głowy.

Proprioceptywny (Proprioceptive) – Czucie Głębokie

Brak informacji zwrotnej z mięśni/stawów, niepewność postawy.

Unikanie intensywnego wysiłku, niepewne ruchy, trudności w planowaniu motorycznym (np. z wiązaniem butów).

Celowe uderzanie ciałem o przedmioty, zaciskanie rąk, szukanie głębokiego docisku (np. noszenie obciążonej kamizelki), silne gryzienie lub żucie przedmiotów.

Objawy przeciążenia sensorycznego u osób w spektrum autyzmu (ASD) mogą manifestować się w trzech głównych formach, z których dwie są doraźne (Meltdown, Shutdown), a jedna jest długotrwałym skutkiem (Burnout).

 

Objaw

Meltdown (Kryzys, Wybuch)

Shutdown (Zamknięcie, Wycofanie)

Burnout (Wypalenie Autystyczne)

Definicja

Intensywna, nagła, uzewnętrzniona reakcja na przekroczenie granicy tolerancji sensorycznej/emocjonalnej.

Wycofanie, „cicha wersja” meltdownu. Wewnętrzne „zwarcie” i odcięcie od bodźców.

Stan chronicznego wyczerpania fizycznego i psychicznego spowodowany długotrwałym przeciążeniem i/lub maskowaniem autyzmu.

Czas trwania

Od kilku minut do godziny.

Od kilku minut do kilku godzin.

Miesiące lub lata – stan przewlekły.

Manifestacja

Krzyk, płacz, agresja (fizyczna lub werbalna), autoagresja (uderzanie się), rzucanie przedmiotami, tupanie, niemożność rozmowy, panika.

Utrata mowy (mutyzm), unikanie kontaktu wzrokowego, patrzenie w jeden punkt, nieruchomość, chowanie się, wycofanie z interakcji, brak reakcji na pytania, apatia.

Trwała utrata umiejętności (np. mowy, funkcjonowania), skrajna apatia, trudności z codziennymi czynnościami (mycie, ubieranie), intensywna nadwrażliwość na bodźce, nasilenie stimmowania, chroniczne zmęczenie i wyczerpanie.

Funkcja

Desperacka próba odzyskania równowagi i rozładowania nagromadzonego napięcia (reakcja walki/ucieczki).

Automatyczna reakcja, która pozwala odciąć się od nadmiaru bodźców i chroni układ nerwowy przed wyczerpaniem (reakcja zamrożenia).

Automatyczny mechanizm obronny organizmu, który zmusza do zwolnienia i odcięcia się w celu uniknięcia trwałego uszkodzenia.

 

 

Strategie Wsparcia Przeciążenia Sensorycznego

Wsparcie opiera się na trzech filarach: zapobieganiu, interwencji podczas kryzysu oraz długoterminowej terapii.

Adaptacja Środowiska (Zapobieganie)

Modyfikacja otoczenia w celu minimalizacji nadmiernej stymulacji jest najbardziej efektywną strategią zapobiegania przeciążeniom:

  • Wyciszenie hałasu: Stosowanie słuchawek wyciszających lub z redukcją szumów, minimalizowanie muzyki w tle, używanie paneli akustycznych.
  • Regulacja światła: Wybieranie miękkiego, naturalnego oświetlenia zamiast fluorescencyjnego, stosowanie przyciemnionych okularów lub soczewek korekcyjnych.
  • Zarządzanie wizualne: Ograniczenie bałaganu, używanie wizualnych harmonogramów i wsparć, które wprowadzają przewidywalność.
  • Strefy bezpieczeństwa: Wyznaczenie cichych, nisko-stymulujących stref ciszy, do których można się wycofać w celu samoregulacji.
 

Narzędzia i techniki samoregulacji (Interwencja)

Wspieranie osoby w powrocie do równowagi sensorycznej wymaga zapewnienia bezpieczeństwa i przestrzeni oraz dostępu do narzędzi sensorycznych:

  • Głęboki docisk: Stosowanie kołder obciążeniowych, kamizelek kompresyjnych lub silnego, ale spokojnego uścisku (jeśli osoba to toleruje) w celu uspokojenia układu nerwowego (stymulacja proprioceptywna).
  • Techniki uziemiające: Proste ćwiczenia oddechowe, koncentracja na bodźcach (np. „5 rzeczy, które widzę, 4, które czuję…”) w celu powrotu do „tu i teraz”.
  • Komunikacja: Używanie krótkich, jasnych komunikatów lub komunikacji niewerbalnej; unikanie eskalacji, krzyku, zadawania pytań lub wymuszania kontaktu wzrokowego w trakcie meltdownu/shutdownu.
 

Stimming/Autostymulacja: Częstym mechanizmem radzenia sobie ze zbyt dużą (lub zbyt małą) stymulacją jest autostymulacja (stimming – powtarzalne ruchy, np. kołysanie, machanie rękami, obracanie przedmiotów). Uciskanie lub tłumienie stimmingu w przestrzeniach publicznych lub w pracy prowadzi do wyczerpania i kumulacji napięcia, co może przyspieszyć przeciążenie sensoryczne.

Podsumowanie

Przeciążenie sensoryczne jest poważnym, codziennym wyzwaniem, znacząco wpływającym na funkcjonowanie i dobrostan osób w spektrum autyzmu. Kluczowe dla rozpoznania przeciążenia jest osiągnięcie świadomości na temat różnic sensorycznych oraz wrażliwa obserwacja reakcji, takich jak meltdown i shutdown. Należy uznać, że te ostre reakcje są niekontrolowanymi reakcjami fizjologicznymi na nadmiar bodźców, a nie celowym złym zachowaniem. Skuteczne wsparcie musi koncentrować się na indywidualnym zrozumieniu profilu sensorycznego każdej osoby oraz na minimalizowaniu bodźców wyzwalających. Podstawą pomocy jest adaptacja środowiska, stosowanie narzędzi sensorycznych (w tym umożliwienie stimmingu jako mechanizmu samoregulacji). Edukacja na temat różnic sensorycznych jest niezbędna dla promowania neuroinkluzji i poprawy jakości życia osób autystycznych.

 

Bibliografia:
Ferenc, K. (2015, 1 sierpnia). Zaburzenia sensoryczne u osób w spektrum autyzmu – jak rozpoznać i jak zrozumieć nietypowe odbieranie świata przez zmysły. PolskiAutyzm.pl. https://polskiautyzm.pl/organizacja-bodzcow-zmyslowych-sensoryzmy/ polskiautyzm.pl

Lemańska, A. (2024, 27 sierpnia). Meltdown i shutdown jako konsekwencja przeciążenia sensorycznego u osób w spektrum autyzmu. Integracja Sensoryczna w Praktyce / Czasopismosi.pl. https://www.czasopismosi.pl/artykul/meltdown-i-shutdown-jako-konsekwencja-przeciazenia-sensorycznego-u-osob-w-spektrum-autyzmu czasopismosi.pl

Zawadzka, A. (2025, 8 lutego). Przeciążenie sensoryczne – objawy: jak je rozpoznać i zrozumieć. 4smyk.pl. https://4smyk.pl/przeciazenie-sensoryczne-objawy-jak-je-rozpoznac-i-zrozumiec 4smyk.pl

Autism Speaks. (b.d.). Sensory Issues. https://www.autismspeaks.org/sensory-issue 

autorka:

Karolina Michalewicz

Karolina, studentka 3. roku psychologii, z pasją zgłębia tematykę emocji, traumy i wspierania osób neurozróżnicowanych. Z uwagi na swoje własne doświadczenia z ADHD i autyzmem, temat neuroróżnorodności jest jej szczególnie bliski. Poza studiami, Karolina uwielbia podróże i planowanie – zarówno te dalekie, jak i te, które urozmaicają jej codzienność. Jej celem jest poszerzanie wiedzy i dzielenie się nią z innymi, aby pomagać w lepszym rozumieniu siebie oraz budowaniu życia w zgodzie z własną autentycznością.

Przejdź do treści